سلام
این ابیات فی البداهه به ذهنم رسید برای تو عزیزترینم گفتم تویی که غم رو بهم هدیه دادی
چه خوش است با تو بودن سخن وداع نگفتن
همه عمر با تو خفتن سر و تن جدا نبودن
سخن از وفا شنفتن غم دل به کس نبردن
قدمت به دیده سودن سر خود فدا نمودن
سلام
من بازیگوشی کودکانه را به تدبیر و آینده نگری پیران،تلخی شراب را به شیرینی انگبین،بی التفاتی یار را به آغوش گرم هرزه ها ترجیح می دهم.
من چشمان بی رمق دخترک فال فروش را به چشمان شهلای باکره های بهشتی و هم آغوشی مدام با غم را به شادی و تبادل کامهای فصلی مقدم می دارم.
عاشقی چرا ندارد.
من غمگینانه نمی نویسم از یارم و محبوبم می نویسم هم او که بعضی ها بخاطر رخسار فقیرانه اش از در می رانندش و اینجا به پناه آمده ولی با همه نداریش وفادار است و می ماند همیشه،باید یاد بگیرم مهمان نواز باشم و ملجاء بی پناه.
سلام
و عادت کرده ام به تنها مونس و یارم که سالهاست با من است غم عزیزتر از جانم
راستی غم من رابطه اش را با خیلی ها تکذیب کرده
هر از گاهی یاد دوران کودکی میافتم یادش بخیر یاد تیله بازی و لاستیک بازی یاد دزد وپلیس بازی ها با 50-60 تا بچه.
موندم، تکنولوژی خوبه یا بد روز بروز بیشتر دچارش می شیم شب نشینی ها جاشو داد به دید و بازدید تو کوچه و حالا شده پیامک و چت و ...
یادش بخیر شام که می خوردیم پیغام می فرستادیم واسه عمه, خاله, دایی و .... شب واسه شب نشینی می آییم کلی خوشحال می شدن و کلی خوشحال می شدیم هر چی بود می آوردن کسی خجالت نمی کشید که میوه اش چیه, نخود چی کیشمیش باعث آبرو ریزی نبود
مهم دیدار بود و نه شکم
مامان مهمون نیستیم؟ مهمون نداریم؟ سوال هر روز ما بود
واااای یاد کوچه باغها بخیر یاد گوجه سبز ترش
سر جالیز یاد گوجه فرنگی های ترش
پشیمون شدم از مدرنیته کسی هست دستمو بگیره ببره تو سنت؟ نه دیگه فکر نکنم آلوده شدم مدتها طول می کشه سم مدرنیته خارج بشه از تنم
دیگه عادت کردم به جای بالهنگ و تخم به, اکسپکستورانت بخورم به جای اشکنه پیتزا به جای میوه آبمیوه صنعتی
دلم دوباره کویر می خواد
دل نداشته ام گریه می خواد
ممنونتم غم که برگشتی دلم برات تنگ شده بود
چرا نگاهت سرد شده؟؟
ببخش نامردی منو نباید تو چند روز فراموشت می کردم اونی که رفت من بودم نه تو
ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا
غم با همه بیگانگی سر می زند هر شب به ما
اندر دل بی وفا غم و ماتم باد
آنرا که وفا نیست زعالم کم باد
دیدی که زما هیچکسی یاد نکرد
جز غم که هزار آفرین بر غم باد
