سلام
بعضی وقتها فکر می کنم بیخیال همه چی شم برم دنبال یه شغل دیگه مثل چوپونی برم برا خودم تو دشت و صحرا تابستونا ییلاق کوهستان، زمستونا قشلاق دشت و کویر ، به دور از همه آدمها ،ولی بعد که فکر می کنم می بینم نه اینقدر وابسته شدم که نمی تونم دل بکنم
باز هم شنبه باید برا یه هفته برم رشت البته خوبیش اینه که یه کم از درسها دور می شم وای دارم از دست معادلات دیفرانسیل و اینا خلاص می شم(اه باز هم فکر در رفتن ) آخرش که چی آش کشک خاله است
بیخیال اینا دعا کنین برام
