سلام
من بازیگوشی کودکانه را به تدبیر و آینده نگری پیران،تلخی شراب را به شیرینی انگبین،بی التفاتی یار را به آغوش گرم هرزه ها ترجیح می دهم.
من چشمان بی رمق دخترک فال فروش را به چشمان شهلای باکره های بهشتی و هم آغوشی مدام با غم را به شادی و تبادل کامهای فصلی مقدم می دارم.
عاشقی چرا ندارد.
من غمگینانه نمی نویسم از یارم و محبوبم می نویسم هم او که بعضی ها بخاطر رخسار فقیرانه اش از در می رانندش و اینجا به پناه آمده ولی با همه نداریش وفادار است و می ماند همیشه،باید یاد بگیرم مهمان نواز باشم و ملجاء بی پناه.
